Zamani A Rahim J:

[1]The respondent was charged with an offence under s 186 of the Penal Code vide Arrest Case No 83–304 of 2008. The charge reads as follows:

Bahawa kamu pada 9hb Disember 2007, jam lebih kurang 7.45 malam, di hadapan Plaza Tol (PLUS) Bukit Tambun, laluan keluar lebuhraya PLUS (Kuala Lumpur-Pulau Pinang), di dalam Daerah Seberang Perai Selatan, dalam Negeri Pulau Pinang, telah menghalang penjawat awam, iaitu Supt. Mohd Nasir Bin Salleh dalam melaksanakan waran tangkap terhadap kamu yang di keluarkan oleh Mahkamah Majistret Jalan Duta, Kuala Lumpur: rujuk 239-07, yang mana pegawai polis ini adalah sebagai penjawat awam yang di beri kuasa menyampaikan waran tangkap itu terhadap kamu seperti yang telah diperuntukan kuasa di bawah Seksyen 40(1)Kanun Acara Jenayah (Akta 953)Kanun Keseksaan

[2]The respondent’s case was tried together with nine other accused persons vide Arrest Case No 83–303 of 2008. At the close of the prosecution’s case, the respondent and nine other co-accused were acquitted and discharged without calling for their defence as no prima facie case has been made out against them.

[3]The prosecution was dissatisfied with the respondent’s acquittal, hence this appeal (Arrest Case No 83–304 of 2008). However, there was no appeal by the prosecution in respect of the acquittal of nine other accused persons vide Arrest Case No 83–303 of 2008.

[4]In this appeal, there are ten grounds listed in the petition of appeal. They are as follows:

(a)Tuan majistret telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang dalam memutuskan pihak perayu telah gagal membuktikan kes prima facie atas pertuduhan terhadap pihak penentang.

(b)Tuan majistret telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang kerana gagal memberikan pertimbangan yang wajar ke atas keseluruhan keterangan kes pendakwaan dan jika ini dilakukan mahkamah sudah semestinya mendapati bahawa semua elemen pertuduhan di bawah s 186 Kanun Keseksaan terhadap penentang telah berjaya dibuktikan.

(c)Tuan majistret telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang kerana gagal menggunapakai prinsip di dalam kes Tan Teck Yam v Public Prosecutor

(d)Tuan majistret telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang dalam dapatannya bahawa telah wujud keraguan mengenai waran tangkap yang dikeluarkan padahal keterangan saksi pendakwaan terutamanya SP11 yang menerangkan tentang pengeluaran waran tangkap ini oleh Majistret Jalan Duta Kuala Lumpur adalah jelas dan tanpa keraguan.

(e)Tuan majistret telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang kerana gagal mengambilkira bahawa waran tangkap yang dikemukakan di mahkamah adalah tulen, teratur dan menepati s 38 dan Borang 2 Jadual Kedua, Kanun Tatacara Jenayah di mana waran itu adalah dalam bentuk bertulis, mempunyai tandatangan dan mempunyai meterai mahkamah sepertimana yang diperuntukkan oleh Akta Mahkamah Rendah 1948.

(f)Tuan majistret telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang kerana terlampau memberikan penekanan kepada faktor yang tidak material iaitu faktor ketiadaan tarikh dan ketiadaan nama majistret padahal faktor-faktor itu bukanlah menjadi syarat kesahihan (legality) waran tangkap tersebut.

(g)Tuan majistret telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang kerana gagal membuat penilaian sewajarnya tentang pemakaian s 422Kanun Tatacara Jenayahirregularity) di dalam pengeluaran waran tangkap itu. Beliau juga sewajarnya membuat dapatan sama ada penentang telah prejudis atau terdapat kegagalan keadilan (failure of justice) ke atas penentang berkaitan hal kesilapan, ketinggalan dan luar aturan ini.

(h)Tuan majistret telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila gagal mengambilkira pemakaian s 114(e)Akta Keteranganadmissibility) keterangan SP11 mengenai ID8, ID9 dan P12.

(i)Tuan majistret telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila membuat dapatan bahawa wujudnya percanggahan material antara saksi pendakwaan SP10 dan SP11 padahal perbezaan keterangan mengenai jumlah waran tangkap adalah bukan satu per