PENGHAKIMAN

Ahmad Fairuz KHN:

Terdapat lapan rayuan di hadapan mahkamah ini. Empat darinya adalah terhadap keputusan Mahkamah Rayuan yang menolak rayuan perayu-perayu untuk mendapatkan perintah pengisytiharan manakala empat yang lain itu melibatkan permohonan untuk habeas corpus.

Rayuan-rayuan ini mula-mulanya didengar di hadapan panel lima (5) hakim Mahkamah Persekutuan. Pada akhir pendengaran itu, keputusan mahkamah ini telah ditangguhkan kesuatu tarikh yang akan dimaklumkan kelak. Pada 19 Mei 2004 YA Haji Mohd. Noor bin Hj. Ahmad telah bersara. Dengan demikian, keputusan mahkamah ini adalah keputusan sebulat suara oleh panel empat (4) hakim Mahkamah Persekutuan di bawah s. 78 Akta Mahkamah Kehakiman 1964 yang berbunyi:

(1) If, in the course of any proceeding, or, in the case of a reserved judgment, at any time before delivery of the judgment, any Judge of the Court hearing the proceeding is unable, through illness or any other cause, to attend the proceeding or otherwise exercise his functions as a Judge of that Court, the hearing of the proceeding shall continue before, and judgment or reserved judgment, as the case may be, shall be given by, the remaining Judges of the Court, not being less than two, and the Court shall, for the purposes of the proceeding, be deemed to be duly constituted notwithstanding the absence or inability to act of the Judge as aforesaid.

(2) In any such case as is mentioned in subsection (1) the proceeding shall be determined in accordance with the opinion of the majority of the remaining Judges of the Court, and, if there is no majority the proceeding shall be reheard.

Perayu-perayu telah, dalam tahun 1992, disabitkan di bawah s. 69 Undang-Undang Majlis Agama Islam dan Adat Istiadat Melayu Negeri Kelantan 1966 kerana melakukan perkara-perkara yang berlawanan dengan hukum syarak dan dikenakan hukuman penjara selama dua tahun. Terhadap hukuman itu, mereka merayu kepada Mahkamah Rayuan Syariah Kelantan. Pada tahun 1996 Mahkamah Rayuan Syariah itu telah mengesahkan sabitan itu tetapi menggantikan hukuman penjara dengan hukuman yang memerlukan mereka masing-masing mengikat jamin berkelakuan baik antara tiga hingga lima tahun. Mereka juga masing-masingnya dikehendaki di dalam tempoh yang berkenaan melaporkan diri di Pejabat Qadhi Jajahan setiap bulan untuk melafazkan taubat.

Pada bulan Ogos 1998 perayu-perayu membuat surat akuan di bawah Akta Akuan Berkanun 1960 dalam mana mereka mengakui telah keluar dari agama Islam dengan kerelaan hati mereka masing-masing.

Pada 5 Oktober 2000 perayu-perayu telah dituduh di Mahkamah Tinggi Syariah, atas notis usul pendakwa syarie, melakukan kesalahan gagal mematuhi perintah Mahkamah Rayuan Syariah yang memerlukan mereka melafazkan taubat. Ketika perbicaraan berlangsung perayu-perayu memaklumkan kepada Mahkamah bahawa mereka telahpun keluar daripada agama Islam. Mahkamah Tinggi Syariah bagaimanapun mensabitkan perayu-perayu atas notis usul pendakwa syarie dan perayu-perayu dijatuhi hukuman penjara tiga tahun. Mereka tidak memfailkan rayuan terhadap hukuman tersebut. Sebaliknya mereka telah memfailkan permohonan untuk habeas corpus dan untuk pengisytiharan di Mahkamah Tinggi Kota Bahru. Sementara itu, pada 19 November 2000 perayu-perayu telah dihadapkan di Mahkamah Tinggi Syariah dengan satu pertuduhan baru iaitu cuba keluar daripada agama Islam. Perayu-perayu belum dibicarakan atas tuduhan ini.

Di Mahkamah Tinggi Kota Bharu permohonan perayu-perayu untuk pengisytiharan telah ditolak. Mahkamah Tinggi berpendapat bahawa, antara lainnya, perayu-perayu belum disahkan murtad mengikut prosedur yang ditetapkan oleh Enakmen Majlis Agama Islam dan Adat Istiadat Melayu Kelantan 1994 (Enakmen 1994) dan kerana itu perayu-perayu masih beragama Islam. Justeru itu, perayu-perayu adalah mengikut Perkara 121(1A) Perlembagaan Persekutuan yang berbunyi:

The courts referred to in Clause (1) shall have no jurisdiction in respect of any matter within the jurisdiction of the Syariah cour